Το άρωμα που λαχτάρισες

Έχω όλη μου τη ζωή
ολόκληρη
με όνειρα συγκινημένα της αλήθειας μου
με όνειρα βραδιού που καθρεφτίζουν το φως στη σελίδα μου…
Γραμμένη κάτω απ τη λάμπα του δωματίου
Όλες τις λέξεις που χτυπούσε η σιωπή μέσα σου…
Καθάρια όστρακα φλόγας απ’ το δικό μας καλοκαίρι
Απ’ τη δική μας ζωή που ανασυντάξαμε..
Σημάδια που μηνούσαν τη συνέχεια
σ’ ένα παλάτι ονείρων που ο ίλιγγος ενός πόθου απελπισμένου
ξενυχτούσε στα σκαλοπάτια του….

Σ' αγαπώ απ τη μεριά που ξυπνάει ο Ήλιος με χαμόγελο
σ' αγαπώ απ τη μεριά που τραγουδούν τα πουλιά στον άνεμο
απ’ τις σταγόνες της βροχής που μου μουσκεύουν 
το πρόσωπο
κλαίγοντας και γελώντας μαζί
Και δεν μου φτάνει το στερέωμα να φλογίσω 
με την λάμψη του
την ύπαρξη σου..
Σιγά σιγά θα πρέπει ν' αφαιρέσω ό,τι εμπόδισε
το ελεύθερο να κυματίσει..

Και βραδιάζει εκεί έξω
μα το σπίτι μας θα παραμείνει φωτεινό
εκείνο το σπίτι με τον κισσό στην πεζούλα
και την κληματαριά στο λιακωτό
για να χουν τα όνειρα το άρωμα που λαχτάρισες
καταμεσής του Έρωτα………

Αν νομίζεις

Τρέχω να σε προφτάσω

ιδρωμένη πάντα
λαχανιάζοντας
πότε παραπατώντας σε λακκούβες
πότε μπλεγμένη στα βάτα και στ’ αγριόχορτα..
Πόσα πια να σου πω
πόσα σημάδια του ουρανού να κατεβάσω
πόσες πτώσεις αστεριών να συλλάβω
πόσο Ήλιο να σκαρφιστώ στο γερμένο παράθυρο
πόσα κουβάρια να ξετυλίξω μην πέσεις πάνω στο Μινώταυρο..

Κλυδωνίζονται οι ευχές
τρέμω στης ζωής σου το αξημέρωτο..

Της αφής σου το άγγιγμα
κι εγώ ριγώ σαν πεσμένο πλατανόφυλλο
Του φιλιού σου το κόκκινο
και η δύση ερωτοτροπεί με την ανατολή
Στην ένωσή σου
συναινούν οι όρκοι
και φανερώνονται οι χρησμοί..

Μα
αν νομίζεις πως το σώμα μου σ’ εμποδίζει
να δεις την ψυχή μου
μπορώ να το πεθάνω !!!

Ως εκεί που πας

Σε θυμάμαι που μου κρατούσες το χέρι
και μ’ έλουζες Ήλιο στα βουνά
Εκεί συναντηθήκαμε
στο ίδιο χρώμα του φωτός
στον ίδιο ουρανό
στο Μηδέν του χρόνου
να κοιτάζω εσένα και να βλέπω εμένα
να μιλάω σε σένα και ν’ αγγίζω εμένα
Μέσα στις αντανακλάσεις ενός ονείρου
στραφτοβολούσε λες η ζωή μας
χιλιάδες χαμόγελα χρώματα…
Τα πάντα μου εσύ
Μια κατάδυση στο χρόνο η καρδιά
να ξαναγεννηθούν οι ελπίδες
ένα παραλήρημα
που περιφέρεται τυφλά
μη και τρομάξει στην ανάμνηση
του αποχωρισμού..
Άλλαζε σχήματα ο Θεός
και δεν μονιάζαν τα ανείπωτα.
Σ’ εκείνον τον χωροχρόνο
που αντηχούσε το όνειρο
αναιρούνταν όσα ανυπεράσπιστα εκτέθηκαν.

Ένα χαμόγελό σου φτάνει
να αναθεωρήσω τη σιωπή όλου του κόσμου.
Η φωτεινότητα των ματιών σου
με οδηγεί στο άπειρο
κάθε σου ανάσα με βεβαιώνει
ότι οι νύχτες μας θα είναι για τη ζωή.
Ουσία της ψυχής μου.
Τρυφερότητα και αποπλάνηση μου
Μαζί δραπετεύουμε
και ακολουθούμε
βουβοί μάρτυρες
ανεξίτηλο και καθαρό
ένα αιώνιο τραγούδι.
Κι έχει μια ομορφιά ο καιρός.
Κι έχει μια ζεστασιά τούτος ο μήνας.
Μπορεί η σιωπή σαν προσευχή
να δεηθεί
για κείνη τη μουσική της θάλασσας
κάτω απ τον ήλιο
έτσι απλά ..

Όπου και να ψάξω να με βρω
θα με βρίσκω πάντα εδώ

"Έλα πάρε με καρδιά μου
ως εκεί που πας
να σου στρώνω χίλια αστέρια
για να περπατάς........."

Μαζί σου εγώ

Δεν πάω πουθενά χωρίς εσένα
τίποτα που να μ’ αλλάξει
τίποτα που να μην είσαι εσύ…
Καλπάζει σαν τον άνεμο η επιθυμία
βαφτίζω με τ’ όνομά σου τα γύρω μου θέλω
κι αφήνομαι να γεννηθώ στα μάτια σου….
-Την άνοιξη π’ ανθίζουν όλα
την άνοιξη ν' αγαπηθούμε μου χες πει...


Ίδιο το σχήμα στην αυλή
λες και περιμένει να λυγίσει την τελευταία 
αναστολή του καιρού..
Πεσμένα στο χώμα κόκκινα ,κίτρινα ,πορτοκαλί
χορεύουν λες , αδέσποτα φύλλα ,
μεθυσμένο μπλουζ στην αγκαλιά του χλοοτάπητα..
Άναψα δάδα τον καιρό να σου φωτίσει τις εποχές
στης νύχτας το δρασκέλισμα..
Ανέγγιχτη η στιγμή πάνω στο γεφύρι των αναμνήσεων
κάνοντας μια υπέρβαση ζωής
-σημάδι του έρωτα ανεξίτηλο-
γεννιέται και πεθαίνει στης αύρας σου το πορφυρό
κι ακουμπά όλη τη θέρμη της πάνω..
Ανεμοστρόβιλος με συνεπήρε..
Σαν ταινία όνειρα ,επιθυμίες ,συναισθήματα
μυρωδιές λουλουδιών ,θάλασσας, βροχής
πανδαισία φωτός
είναι για να θυμηθώ την τρυφεράδα...


Δεν πάω πουθενά χωρίς εσένα
κι αν θες να φτάσουμε ουρανό
μαζί σου εγώ
κι ας μη γυρίσουμε στη γη
θα μοιραζόμαστε τα αστέρια….

* το βίντεο από το αγαπημένο Aeriko

Σαγήνης απόσταγμα

Ένα κοίταγμα στο όνειρο..μ’ ανοιχτή κουρτίνα
μ’ ανοιχτή καρδιά
κι εσύ να μυρίζεις ηλιόλουστη Άνοιξη
μπερδεμένος με τ’ απόσταγμα από το νέκταρ των θεών
Σαγήνης απόσταγμα
Ένα χάδι απ’ τα απέναντι , βουνίσιο
Από  Ανατολή μέχρι τη Δύση
ο Ηλιος να Μηδενίζει  το χρόνο
βάφοντας πορφυρό τον ορίζοντα
κι εγώ να σ’ αγαπάω
μεχρι τ' απέραντο….

Σαν όαση

Τις βραδιές που σε ψάχνω και για σένα ρωτάω

τις ώρες που κλείνει τα παράθυρα ο ήλιος
ένα μπλε ματόχαντρο φορώ στο λαιμό σου
τις άναστρες νύχτες που χορεύουν οι νεράιδες στο ποτάμι..
Σαν να ‘ταν χθες μετρώ τα σημάδια
απ’ τα επαναστατημένα ταξίδια
τις περιπέτειες στα λιβάδια
Μια γλυκιά ανατριχίλα στη νοσταλγία
της σπίθας π’ ανάβει της ματιάς σου
τη φλόγα..


Μη μου σκιαχτείς
Το τραγούδι μου ν’ ακούσεις
να μοιραστείς την ηχώ με τον άνεμο
Σαν όαση μέσα στην έρημο οι λέξεις μου
καλπάζοντας πάνω στ' άλογο της ζωής
ν’ αγγίξουν τον ορίζοντα της καρδιάς σου….

Αρώματα κήπων

Πώς μετράς τις ανάσες
τις σιωπές στα χείλη
που κεντάει το παράπονο
Στα παραμύθια ξενυχτάει το Σάββατο
στο παραθύρι γέρνει
να χαράξει στο τζάμι Κυριακάτικα τραγούδια
Ανάβει καντηλάκια στο ξωκλήσι τ’ Αη Λια
Περιφέρει το Άκριτο Νερό
στην Αφή των Πυρών του Κλήδονα
Θυμάσαι;
Πόσες φορές , ψηλότερα πάνω στις φλόγες
σαν καίγαμε το Μαγιάτικο στεφάνι
Μνήμες ευάλωτες.

Μας μπέρδεψε  ο χρόνος.
Όνειρο αδιαπραγμάτευτο η ζωή
Αρώματα κήπων
σε κούπες με θυμιάματα

Κάθε που έρχεσαι
με το αυτί στο χώμα
αφουγκράζομαι το βήμα σου….

Φτεροκοπάν οι νότες

Πίσω απ’ τις σκιές κρύβεσαι

πλανευτής της νύχτας…

Μην ανάψεις το φως

στης μουσικής τη σαγήνη απλώνεσαι

ξέχειλο σωθικό ιδρωμένης  αφής..

Ξενυχτάει τ’ όνειρο

μυρωμένη η ανάσα σου τρυφερεύει

φτεροκοπάν οι νότες

γλιστρώντας στο σεντόνι ήχους μυστικούς..

Όσα δεν μπορούν να ειπωθούν

σφίγγοντας τυλίγονται στα σώματα

να αγαπηθούν απόψε απελπισμένα….    

    

Ανώνυμα Επώνυμοι

Έφυγαν…

Το ‘νιωσες πώς έφυγαν;

Αρματώθηκαν λέξεις ,έκρυψαν στο λιωμένο τους παλτό

λίγες φλούδες ελπίδας

μα με ποιο θεό να διαπραγματευτούν;

Κι έμεινε η πίκρα να μελανώνει τις σελίδες…

Λύγισε το σώμα τους

βούλιαξαν τα μάτια

τυλιγμένοι στο μουσκεμένο τους πανωφόρι

έλιωσε η απελπισιά το θάρρος

Ηττημένοι έπνιξαν την κραυγή και χάθηκαν στα θαμνοτόπια..

Μια δικαιολογία τέλους ήρθε ξαφνικά

κι ας παραχαράκωσαν τις φλέβες με το δηλητήριο του κόσμου

Το ιατρικό  ανακοινωθέν έγραφε:

«αλαφρότατη πορεία ,με ίζημα ψυχασθένειας..»

Έφυγαν

Ανώνυμα Επώνυμοι

Αυτόχειρες

Αχνό περίγραμμα

 Συλλαβές στο σκοτάδι

μέχρι να ξεκρεμάσει η νύχτα το σεντόνι

να τραγουδάει  η αυγή σαν σκάει χαμόγελο μπουμπούκι

Κυνηγητό χελιδονιών

και ξαποσταίνουν στο σύρμα

Ασάλευτο το βατραχάκι στη λιμνούλα και το κουνούπι 
να κάνει κύκλους

Χρυσόμυγες μπερδεμένες στην καρδιά  των τριαντάφυλλων

ρουφούν χυμό

Σε κρατώ αγκαλιά και σε τρέχω

με κρατάς  και πετάω

Εδώ η αγάπη ..εκεί η αγάπη

Κλείσε τα μάτια

άκου στην καρδιά σου το χτύπο μου

Είμαι εσύ κι είσαι εγώ όρκος στις ελπίδες μας..

Κοίτα άνθισαν τα γαρύφαλλα στη γλάστρα

με το αχνό περίγραμμα του Έρωτα

να συλλέγει σταλιά σταλιά της αυγής τη δροσιά

κι εγώ να σ' αγαπώ από εδώ μέχρι το τέλος του κόσμου…